دوستي

اي دوست كه دوستي مي كني بر  دامني

دوستي ، ات را مده بر باد خزان

اين كلامت پاسخي نيست در جوابش اي دوست

دوستي ، ات را مده بر باد خزان

سخنم كوتاه تر از يك تكه راه

تكه اي از شرم بيزاري اين ، بي راه ِ راه

دوستي ، ات بيش از چنين چيز ها بود

كه چنين كردي تو با من اين چنان

عشوه رنگ دو رنگي ، ئي نبود در بين ما

رنگ ُ بي رنگي نبود در بين ما

پس چه شد ها شد به حال ُ احوال ما